31/5/14

Επιτέλους λίγη σοβαρότητα κυρία συμβολαιογράφε

Πούλησα προσφάτως ένα σπίτι… Ένα διαμέρισμα! Τώρα πια έχω αποκτήσει μια εμπειρία ασύγκριτη, δίχως προηγούμενο. Από τις γνώσεις που αποκόμισα αισθάνομαι μια εσωτερική πληρότητα, μια ολοκλήρωση τέτοια που… Όχι, δεν πρόκειται για τις τρεχάλες στις κατά τόπους υπηρεσίες. Δεν αφορά τις συναναστροφές με δημόσιους υπαλλήλους κάθε καρυδιάς καρύδι, ούτε την αναμονή στις ουρές. Αυτή η γνώση, η αστείρευτη πηγή μαργαριταριών αφορά τη συμπαθή τάξη των συμβολαιογράφων! Τα παρακάτω συνέβησαν όσο αυτός ο κλάδος περίμενε μια ρημάδα εγκύκλιο για τον υπολογισμό του φόρου υπεραξίας που τους πάσαρε το υπουργείο Οικονομικών… Τεσσερσήμισι μήνες καθόντουσαν, μουρμουράγαν, ψειρίζανε και περιμένανε. Μάλιστα, όσο περιμένανε βάλθηκαν να μου σπάσουν τα νεύρα! Το κατάφερε ένα και μόνο μέλος του κλάδου, μια αφοπλιστικά «συγκαμένη» συμβολαιογράφος κάπου στον Πειραιά!

Μπορεί να μην έχω άλλο σπίτι να πουλήσω πια, έχω όμως να μοιραστώ την εμπειρία!

Αυτή η συμβολαιογράφος δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι 5ος όροφος και Α’ εσοχή (κατά τον παμπάλαιο ΓΟΚ) μπορεί και να είναι το ίδιο. Συνηθίζεται… Ζητούσε επιμόνως να αναφέρεται απαραιτήτως ο όροφος ως Α’ εσοχή και ως εκ τούτου να διορθωθούν όλες οι δηλώσεις των αυθαιρέτων. Πάλεψα… Προς τούτο μέχρι και υπογεγραμμένη τεχνική έκθεση της υπέβαλλα για να είναι ασφαλής η επεξήγηση. Στο κάτω-κάτω της γραφής όταν σε ρωτάνε σε ποιόν όροφο μένεις, τι απαντάς; Στην Α’ εσοχή;(!) Της υποσχέθηκα ότι στο επόμενο εξάμηνο θα της εξηγούσα τη διαφορά μεταξύ βατού δώματος και εξώστη!

Αυθαίρετο είπα; Ναι, το διαμέρισμα είχε ένα αυθαίρετο τμήμα ως παλιά αμαρτία, μεταφερόμενη μέχρι τις μέρες μας. Αφού το διαμέρισμα προερχόταν από κληρονομιά, εκείνο το αυθαίρετο ξύλινο δωματιάκι, που βρισκόταν στο βατό δώμα του διαμερίσματος, έπρεπε να το κληρονομήσω γιατί δεν το είχα κληρονομήσει (!). Το αυθαίρετο τμήμα δεν είχε ιδιοκτήτη ακόμη κι αν το σχέδιο που της παρείχα έδειχνε ξεκάθαρα ότι προς εκείνο το δωματιάκι δεν υπήρχε καμία άλλη πρόσβαση πλην της δικής μου ιδιοκτησίας. Η …λύση που μου προτάθηκε ήταν να συσταθεί νεότερη πράξη αποδοχής κληρονομιάς (νέο συμβόλαιο) για αυτά τα επιπλέον μέτρα. Ναι, μου προτάθηκε… μήπως και μου άρπαζε κανένα πεντακοσαρικάκι ακόμη…

Αντί νέου τίτλου λοιπόν –στου οποίου το άκουσμα κατέβαλα ιδιαίτερη προσπάθεια για να διατηρήσω την ψυχραιμία μου- οδηγήθηκα στην οικεία Δ.Ο.Υ. για να πληρώσω τον αναλογούντα φόρο αποδοχής κληρονομιάς. Σε συζήτηση με την αρμόδια υπάλληλο έγινε αντιληπτό ότι η συμβολαιογράφος μπουρδούκλωσε τους συντελεστές και υπολόγισε εσφαλμένα (περισσότερο) την αντικειμενική αξία συνεπώς και τον αναλογούντα φόρο που έπρεπε να καταβάλλω. Ευτυχώς διόρθωσα το λάθος (της), σκεφτόμουν όμως όλους εκείνους που δεν ήταν τόσο τυχεροί όσο εγώ και δεν βρήκανε πότε το αντίστοιχο λάθος… Εκείνους που πλήρωσαν τους «λάθος» φόρους άκλαυτα, αβασάνιστα, αβάδιστα. Η απόκρισή της στο άκουσμα αυτών και στο γεγονός ότι προέκυπτε λάθος 700 περίπου ευρώ –τα οποία δεν βρίσκεις τυχαία στο δρόμο- ήταν «α, καλά…» κι αυτό με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι μάλλον δεν την πολύ-ένοιαζε…

Για κάποιο περίεργο λόγο οι συμβολαιογράφοι –ως επαγγελματίες που κουβαλάνε βαριά ευθύνη με την ολοστρόγγυλη σφραγίδα τους- μεταφέρουν copy-paste –κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα- ό,τι διαβάζουν σε παλαιότερους τίτλους. Αποτέλεσμα; Στην ίδια σελίδα και ακριβέστερα στην ίδια παράγραφο του τίτλου που τελικά συνετάχθη να αναφέρεται ότι το μήκος της πρόσοψης του κτιρίου είναι σήμερα 15,60 μ. αλλά ταυτόχρονα λαμβανομένου υπ’ όψιν έτερου τίτλου είναι (και) 15,90 μ. Όχι κατόπιν νεοτέρας μετρήσεως, όπως είθισται στα τοπογραφικά, αλλά σήμερα! Αποδεχόμαστε δηλαδή ως συνηγορούντες στο τελικό κείμενο του τίτλου εκείνα τα κείμενα που αντιγράφονται από ένα τίτλο του 1970 και ταυτόχρονα από έναν άλλο του 1972, αποδεχόμαστε επιπλέον να έχουν επίσημη ισχύ σήμερα αλλά αυτά τα κείμενα δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Για τον ίδιο συμβολαιογράφο είναι μη αποδεκτό να μετρήσει –σήμερα- ένας μηχανικός με την κορδέλα του και να πάρει την ευθύνη! Στην ίδια παράγραφο –ακούστε το …συμβαλλόμενοι- το οικόπεδο το 1970 συνόρευε βόρεια (αρκτικώς) με το διπλανό του ενώ το 1972 είχε αλλάξει ο προσανατολισμός κατά κάποια αδιευκρίνιστη γωνία αφού το οικόπεδο συνόρευε με το διπλανό του βορειοανατολικώς. Ίσως να ήταν τότε με τους σεισμούς που έγιναν όλες αυτές οι αλλαγές…

Της υπέβαλλα και σχέδιο κάτοψης! Και το σχέδιο αυτό ήταν το ίδιο που πρόκειται να υποβληθεί στο ηλεκτρονικό σύστημα αυθαιρέτων του ΤΕΕ. Τούτο όμως έπρεπε να αναφέρεται ως δήλωση του μηχανικού! Η οποία κατά το θράσος ή την δύναμη της τυποποιημένης συνήθειας της συμβολαιογράφου πρέπει απαραιτήτως να αναγράφεται ότι είναι και «υπεύθυνη»! Υπεύθυνη δήλωση λοιπόν και ουχί δήλωση σκέτη… Και κατ’ απαίτηση της μάλιστα αφού ως μηχανικοί –και οι πέτρες το γνωρίζουν- αν δεν το δηλώσουμε καθιστάμεθα αυτοδίκαια ανεύθυνοι!

Θυμίζω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων ότι στο συγκεκριμένο συμβόλαιο ενήργησα ως πωλητής αλλά και ως μηχανικός. Αλλά τελικά τον παραλογισμό που απορρέει αυτού δεν τον απέφυγα. Τη στιγμή την ιερή, την ώρα των υπογραφών κλήθηκα να υπογράψω υπεύθυνη δήλωση του ιδιοκτήτη (εμού, του εαυτού μου) ότι έλαβα γνώση και αποδέχομαι τα αναφερόμενα στην τεχνική έκθεση που συνέταξε ο μηχανικός (ο εαυτός μου). Για να βεβαιωθεί τούτο και να διασφαλίζεται η αφεντιά της έπρεπε η υπεύθυνη δήλωση (του ιδιοκτήτη) να έχει –ξανα- copy-paste το κείμενο της τεχνικής έκθεσης (του μηχανικού) που υποβάλλεται στα αυθαίρετα και που αναγνώσθηκε προηγουμένως και στον τίτλο… Δηλώνω λοιπόν υπευθύνως ότι αποδέχομαι όσα δηλώνω…

Έξι διαφορετικά σημεία, έξι συναπτοί παραλογισμοί! Όλα τα παραπάνω χρεώνονται σε πραγματικό και υπαρκτό πρόσωπο και δεν αποτελούν απόρροια της φαντασίας. Κι της τα αν αρνιόμουν; Αν δηλαδή παραπονιόμουν για τα αυτοδίκαια έστω και σε ένα από αυτά δεν θα ήμουν ο πρήχτης, ο σπαστικός;

Συνδιαλέγομαι με συμβολαιογράφους σε τακτική βάση. Με πολλούς και διάφορους. Έχω συναντήσει ικανούς (-ες) αλλά έχω «κακοπέσει» και σε ιδιαίτερες περιπτώσεις. Δυστυχώς οι «περιπτώσεις» αυτές πλειοψηφούν κι αυτό είναι απόρροια της ευθυνοφοβίας. Μα, κι εγώ σαν μηχανικός ευθύνη παίρνω… Κι ο γιατρός, κι ο δικηγόρος… Όλοι μας… 

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Κι ας μην προκαλούμε την κοροϊδία!
comments powered by Disqus