14/2/16

Έρωτες στα χρόνια του Ν.4178

το σχεδιάκι είναι του Klaus (klaustoon.wordpress.com), το φόντο είναι της υπηρεσίας!

Αποσπάσματα από έρωτες...
σελίδα 96.473.826 κάθετος, παύλα και κάτι ψιλά…
Άρθρον βου,


Βάζουμε πινακίδες στα σχέδιά μας για ένα και μόνο λόγο: Τα ρημάδια είναι μεγάλα και δεν υπάρχει τρόπος αποθήκευσης χωρίς να τα κάνουμε ρολλό ή να τα διπλώσουμε… Κι όταν αποθηκεύονται πρέπει το ένα, εκείνο το συγκεκριμένο που ψάχνουμε να μπορούμε να το βρίσκουμε εύκολα, δίχως να χρειάζεται να τα ανοίξουμε όλα ένα-ένα! Βέλτιστος χώρος, ταχεία έρευνα κι εύκολη μεταφορά. Αυτά είναι τα κριτήρια. Όλα τα άλλα που λένε και γράφουν οι ρομαντίκ παρελθοντολάγνοι και άλλοι κλασσικοί είναι απλώς παπαριές…
--

Παράγραφος ξου, 

Σπουδαία δουλειά η τακτοποίηση… Το σκεφτόμουν τις προάλλες… Ποιος να ‘ναι κείνος που τακτοποιεί με τα δικά μου σχέδια… Ποιος να ‘ναι ο «τυχερός» που τακτοποιεί τις δικές μου άδειες, κάτι άδειες παλιές, μαλωμένες με την παραλληλία και τη …λογική! Ποιός να ‘ναι άραγε αυτός που «ασελγεί» και «βεβηλώνει» τα δικά μου σχέδια;

Τη σήμερον ημέρα, σε καιρούς που οι απόγονοί μας θα αναφέρονται ως η «εποχή του παραλογισμού», γίναμε μάρτυρες ενός παγκοσμίου πρωτοτυπίας φαινομένου: Επειδή στις τακτοποιήσεις προβλέπεται να χρησιμοποιήσει κανείς το σχέδιο της πολεοδομίας ως υπόβαθρο και να «γράψει» επάνω του, προβλέπονται όχι μία αλλά δύο πινακίδες!

Τι κάνουμε; Πάμε στο φωτοτυπάδικο και σκανάρουμε τα σχέδια της άδειας. Τα «περνάμε» στο κομπιούτερ κι απλώς γράφουμε (τεχνικώς επισημαίνουμε) την αυθαιρεσία. Κι είναι σαν να ασελγείς πάνω στη μελέτη του αγνώστου! Σαν να τη βιάζεις! Ακόμη κι αν δεν φταις -τη δουλειά σου κάνεις άλλωστε- νοιώθεις κάπου-κάπου πως δεν πρέπει να «μαγαρίσεις» τη δουλειά του συναδέλφου! Την ιδέα του… Την σύλληψή του!

Τέλος πάντων, το φτιάξαμε το σχέδιο, επισημάναμε την αυθαιρεσία, γράψαμε τα φύλλα καταγραφής κλπ. Δίπλα, έξω δεξιά πάμε και κολλάμε την πινακίδα μας… Βάζουμε τα στοιχεία μας, τα στοιχεία του ιδιοκτήτη και τα στοιχεία του έργου. Η πινακίδα όμως που έχει το παλιό σχέδιο έχει συνήθως και τη θεώρηση της πολεοδομίας, απαιτητή μάλιστα από πολλούς (περιλαμβανομένου και ...εμού του ιδίου). Γι’ αυτό και κρατάμε και αυτή την πινακίδα.
--

Κεφάλαιον θου, 

Η Κ. είναι μια παλιά, πολύ παλιά μου περιπέτεια. Αρχιτεκτόνισσα είναι, και παλιά συμφοιτήτρια.

Μια περιπέτεια που κράτησε μόλις δυο μήνες. Και σε ‘κείνους τους δυο μήνες δεν κουβεντιάσαμε ποτέ, μα ποτέ, για δουλειές! Και μετά χαθήκαμε… Έτσι απλά! Ούτε που ξέρω τι κάνει σήμερα, μπορεί να έχει φτιάξει την οικογένειά της, μπορεί και να την έχει κοπανήσει για το εξωτερικό. Πολλά μπορεί... Πάνε κάπου 10-12 χρόνια πια!

Και τη συνάντησα ξανά μια Κυριακή!

Κάτσανε οι πινακίδες μας δίπλα-δίπλα απάνω σ’ ένα σχέδιο τακτοποίησης! Εκείνη την θεωρημένη κι εγώ την τακτοποιημένη! Μόνες τους πήγανε κι έκατσαν! Ολομόναχες έκατσαν, αφού κανένας ...ενδιάμεσος γνωστός δεν μου έστειλε τη δουλειά! Κάπου τόσο, δέκα χρόνια και κάτι ψιλά, έχουν διαφορά κι αυτές!

Κι ...«ασέλγησα» απάνω στη δική της μελέτη! 


Το παραπάνω σχέδιο δεν αποτελεί προϊόν φαντασίας. Είναι πραγματικό και υποβλήθηκε κατα τις ...κείμενες διατάξεις. Όλοι δε οι χαρακτήρες είναι υπαρκτοί, και έχουν αφήσει πίσω τους την αρχιτεκτονική. Μακράν! Διεκπεραιώνουν μόνον και τακτοποιούν μετα μανίας...
comments powered by Disqus