15/5/12

Η χαρά του ακανόνιστου



Έχοντας προσφάτως μια υποχρεωτική επαναλαμβανόμενη επίσκεψη στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο, και ιδίως στα «διαλείμματα» ή εκείνες τις άχαρες στιγμές που πρέπει να πάς από το ένα κτίριο στο άλλο, ήρθα αντιμέτωπος με το κακό χάλι των εγκαταστάσεων. Εικόνες αισθητικά απαράδεκτες που θα έκαναν (και σίγουρα το πετυχαίνουν) κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη ανάγκη αισθητικής και αρμονίας να αρρωστήσει!

Κι αν κάποιος υποστηρίξει ότι σε αυτό το ενδεχόμενο είσαι μέσα (όχι απλά κοντά) σε νοσοκομείο, είμαι σε θέση να βεβαιώσω ότι αυτού του είδους τα νοσοκομεία δεν αντιμετωπίζουν περιστατικά κακοποίησης των αισθήσεων. Το ότι στην εσωτερική αυλή του Ιπποκράτειου δεν υπάρχει η έννοια της αυλής, είναι δείγμα εγκληματικής αδιαφορίας. Νοιώθεις πιο κοντά σε ακάλυπτο εργοστασίου ο οποίος χρησιμοποιείται σαν υπαίθρια αποθήκη.



Αλλά και οι όψεις… Αυτές οι ταλαιπωρημένες όψεις που τηρούν μια ανούσια επανάληψη τυπικών ορόφων χωρίς εξώστες και δημιουργούν έναν όγκο-φόβητρο μέσα στον αστικό ιστό. Και ακόμα χειρότερα με το πέρασμα των χρόνων και με τις άτεχνες επεμβάσεις έχουν μετατραπεί στη χαρά των υδρορροών. Υδρορροές παντού, εξωτερικές, χωρίς καμία επένδυση, άστοχες κι ακανόνιστες.



Και οι εξαγωγές των κλιματιστικών μονάδων. Αυτές κι αν είναι πληγή! Όταν κτίστηκε το νοσοκομείο η έννοια του κλιματισμού δεν υπήρχε. Αργότερα που εισήχθη και παρουσιάστηκε η ανάγκη να προσφερθεί σε ασθενείς, επισκέπτες και εργαζόμενους, δεν μερίμνησε κανείς ώστε να τοποθετηθούν τουλάχιστον σε μια σειρά, με ίσες αποστάσεις πιθανώς… Είναι βέβαιο πως πιο μετά με άλλο διαγωνισμό και νέο προμηθευτή τοποθετήθηκαν κλιματιστικά άλλης εταιρείας, άλλης δυναμικότητας και άλλων προδιαγραφών. Και τοποθετήθηκαν όπου υπήρχε …χώρος. Όπου να ‘ναι!



Πάμε τώρα ξανά στον εσωτερικό αίθριο χώρο. Ο εξαερισμός έπρεπε για άγνωστο λόγο να περάσει μπροστά από τα κλιμακοστάσια. Πρόκειται για τα κεντρικά κλιμακοστάσια του κτιρίου. Και η συγκεκριμένη διατομή έχει μια σοβαρή διάμετρο. Η μικρή «κούρμπα» στον τέταρτο όροφο είναι που κόβει την ανάσα και ασφαλώς …δεν εξηγείται!

Είναι που το δημόσιο νοσοκομείο δεν πρέπει και δεν μπορεί να διακόψει τη λειτουργία του για να γίνουν εργασίες στο υπέρ-ηλικιωμένο κτίριό του. Είναι που οι άρρωστοι άνθρωποι δεν έχουν καμία διάθεση να ακούν σφυριά και δισκοπρίονα την ώρα που αναρρώνουν. Αλλά πρέπει να οδηγούμαστε σε αυτή την άθλια εικόνα;

Μην είναι δικαιολογία η έλλειψη χρημάτων για να γίνει μια πιο προσεγμένη δουλειά. Η αρχιτεκτονική, η εικόνα των δημοσίων κτιρίων μας είναι η εικόνα του πολιτισμού μας. Η επιδίωξη ενός αρτίου αποτελέσματος στα κτίριά μας είναι η εικόνα της παιδείας μας. Και αυτή δεν υπάρχει… Και δεν θα έρθει ποτέ, γιατί δεν την προσκαλέσαμε. Και το ζούμε καθημερινά… Ίσως τελικά το να εργαστείς σαν αρχιτέκτονας στην Ελλάδα του σήμερα, να είναι από τις πιο άστοχες επιλογές.