11/4/12

Θέλω απόψε να κάνω ένα πάρτυ…

...πάρτυ από εκείνα τα παλιά! Η ιδέα έρχεται από την εξαιρετική ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Όλα είναι δρόμος» (1998). Μια ταινία-ύμνο στον αντρικό πόνο. Μια διαδρομή… Από τον Δημήτρη Καταλειφό που δεν μπορεί να χαρεί την αρχαιολογική ανακάλυψή του μια και κλαίει για το χαμό του γιού του και τον Θανάση Βέγγο, έναν οδηγό στους παραπόταμους του Έβρου, φιλήσυχο και λάτρη της φύσης ο οποίος φτάνει στο σημείο να εκτελέσει εν ψυχρώ έναν κυνηγό που μόλις πριν έχει σκοτώσει την τελευταία νανόχηνα μέχρι τον Γιώργο Αρμένη που βγαίνει έξω για να ξεσκάσει… Τον έχει παρατήσει η γυναίκα του!

Όλα είναι δρόμος. Είναι μονοπάτια που πρέπει να διανύσουμε, η επιλέγουμε να διανύσουμε και μερικά από αυτά κρύβουν τη μοναξιά. Και είναι πάντα αβάσταχτη. Είναι της μοίρας; Υπάρχει μοίρα; Χωρίς τη μοναξιά όμως γίνεται να εκτιμήσουμε την συντροφιά; Αρκετά απαισιόδοξη ως ταινία που δεν αφήνει ίχνη ελπίδας. Αυτό όμως που γίνεται στο τέλος, κορυφώνει όλη την ταινία. Δίνει διέξοδο σε όλη την πίεση και τη στεναχώρια που έχει δεχτεί ο θεατής μέσα από τις τρεις ιστορίες. Όλο αυτό το βάρος πρέπει κάπου να εκτονωθεί. Και την πληρώνει το μαγαζί ονόματι …«Βιετνάμ» στο οποίο έχει καταλήξει ο Γ. Αρμένης.

Ο πλούσιος μεγαλέμπορος επίπλων της ελληνικής επαρχίας πηγαίνει στο τοπικό μπουζουξίδικο για να πιεί και να ξεχάσει. Να τα σπάσει όλα! Κυριολεκτικά! Από τα πιάτα και τα ποτήρια περνά στα πλακάκια και τα είδη υγιεινής. Κι αφού δεν υπάρχει τίποτε άλλο να σπάσει, κόβει μια επιταγή, αγοράζει το μαγαζί και φωνάζει την μπουλντόζα… Είναι χάραμα και το τελευταίο ζεϊμπέκικο ακούγεται υπό τους μελωδικούς ήχους της κατεδάφισης…

Η ευχή για τον καθένα είναι να μην βρεθεί στη θέση των ηρώων της ταινίας. Να μην βρεθεί μόνος και πονεμένος. Αν πάλι όμως βρεθεί… υπάρχει μια λύση-εκτόνωση που βρίσκει ταίρι με την κατεδάφιση του Γ. Αρμένη. Μια και η ταινία παραβλέπει μερικούς βασικούς κανόνες νομοθεσίας και πρακτικής, βασική προϋπόθεση είναι να σας τύχει μια άδεια κατεδάφισης. Η κατεδάφιση όμως δεν θα γίνει έτσι απλά. Θα πρέπει να προηγηθεί πάρτυ. Με πολλούς φίλους, γνωστούς και αγνώστους. Ανθρώπους της νύχτας, του ΤΣΜΕΔΕ, κορίτσια που φοράνε λίγα και χορεύουν πολύ…


Είτε επειδή μπορεί να έχετε νταλκά, είτε επειδή είστε τύπος που άμα βγει έξω έχει έναν μοναδικό τρόπο να ξεχειλώνει τα πάντα, είτε επειδή θέλετε να κάνετε άπλα φιγούρα… αν σας τύχει η ευκαιρία της κατεδάφισης μην την κλωτσήσετε. Μην κάνετε μια απλή, συμβατική κατεδάφιση… Αφού προμηθευτείτε ποτά και φαγώσιμα μην ξεχάσετε τη γεννήτρια! Πάρτυ χωρίς μουσική δεν γίνεται και αφού για να γκρεμίσετε η ΔΕΗ θα έχει κόψει την παροχή από πριν, πρέπει να δώσετε ρεύμα στο πάρτυ με γεννήτρια. Αν χρειάζεται μεταφορά του διάτονου, οι πρόθυμοι νυχτερινοί υπάλληλοι της ΔΕΗ θα είναι εκεί… Κεράστε τους κι ένα ποτό.

Μέσα στο σπίτι, σε διάφορα σημεία, μπορείτε να αφήσετε διάσπαρτες μερικές βαριοπούλες, σκεπάρνια και τσεκούρια. Ανά πάσα στιγμή, όποιος θελήσει μπορεί να ρίξει ένα ντουλάπι, μια κάσα ή να ξηλώσει κανένα μάρμαρο… Μην ανησυχήσετε για τα σκουπίδια, τα πετάμε όλα κάτω… Άλλωστε όλα όσα υπάρχουν εκεί τριγύρω, σε λίγη ώρα θα είναι μια σωρός από μπάζα!


Φωνάξτε μαζί με τους καλεσμένους σας και την αρχαιολογία! Πείτε τους να μην έρθουν στις 7 το πρωί, γιατί θα ξεκινήσετε χωρίς να τους περιμένετε. Το πρόγραμμα είναι αυστηρό! Επιμείνετε να έρθουν από τις 3 ή 4 και κεράστε τους άφθονα ποτά…

Και μην ξεχάσετε τον Ηλία! Αυτόν που θα χειριστεί την μπουλντόζα. Να τον καλέσετε αλλά προσοχή! Αυτός δεν πρέπει να πιεί… Αυτός θα οδηγήσει!!!

Καθορίστε το κρίσιμο -χρονικά- σημείο. Εκείνο το σημείο που το μουσικό πρόγραμμα πρέπει να γυρίσει στα ελληνικά, τα σκυλάδικα και τέλος τα ζεϊμπέκικα. Εκεί παρατηρείται η μεγαλύτερη κατανάλωση αλκοόλ, φροντίστε να είστε προετοιμασμένοι… Πρέπει να είναι τόσο νωρίς ώστε να μην ξενερώσει ο κόσμος αλλά και τόσο αργά, αρκετά κοντά τις 7 το πρωί. Αν ξεκινήσεις κατεδάφιση νωρίτερα μάλλον θα έχεις παρέα την αστυνομία. Αλλά πάλι μπορείτε να τους κεράσετε κι αυτούς ένα ποτό…

Ένα άλλο σημαντικό πρακτικό θέμα είναι να μην προκύψει παρακώλυση κυκλοφορίας των οχημάτων. Γι’ αυτό καλό είναι να έχετε ενημερώσει το δήμο και την τροχαία αναλόγως σε ποιον ανήκει ο δρόμος. Είναι μια διαδικασία που βαστάει καμία βδομάδα στις υπηρεσίες αλλά αν εν τέλει δεν μεριμνήσετε δεν πειράζει. Κι αν έρθουν εκείνη την ώρα κεράστε τους ένα ποτό! Και τους πρωινούς οδηγούς επειδή τους ρίξατε ένα αξημέρωτο μποτιλιάρισμα, απλά κεράστε τους κι αυτούς!

Η ώρα έφτασε… Πρέπει να βγείτε όλοι έξω… Και η μπάντα, αν υπάρχει…

Το τραγούδι, παραγγελιά! «Θα πάρω φόρα» της Μαίρης Μαράντη. Αυτό που ακούγεται στην ταινία… Και ένας δικός σας χορεύει με νταλκά! Ο νταλκάς είναι απαραίτητος για τέτοιου είδους κατεδαφίσεις… Και εκεί κάπου πρέπει να πέσει το σύνθημα: «Ηλίααα, ρίχτο!» Όπως στην ταινία!

Και τα κορίτσια που δεν θα ξέρουν, οι υπόλοιποι καλεσμένοι που δεν θα τους έχει πει κανείς τίποτα… Θα βρεθούν προ μιας τεράστιας εκπλήξεως… Τέτοιος νταλκάς; Πρέπει να του έχει κάνει μεγάλη ζημιά η κυρά…

Κι ο Ηλίας ξεκινά…



Σ.τ.Γ.: Το κείμενο αποτελεί ωδή σε κάτι παλιές εποχές που δεν έμενε τίποτε όρθιο! Αποτελεί αγωνιστικό χαιρετισμό σε κάτι φίλους που με φωνάζουν να προς κατανάλωση αλκοολούχων στις 11 το πρωί μεγαλοβδομαδιάτικα… Στο Στέφανο, τον Χάρη και τον Απόστολο…

Καλή Ανάσταση σε όλους!
comments powered by Disqus