27/3/12

Σκουπίδια στην τηλεόραση, σκουπίδια και στη ζωή

don't struggle, you 'll only hurt yourself...
Η τηλεόραση είναι σήμερα ότι πιο αποχαυνωτικό μπορεί κανείς να παρακολουθήσει. Όποιος δεν αγαπά τη ζωή του δηλαδή.

Όσοι είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε τις παλιές εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης, προ ιδιωτικών καναλιών, θα θυμόμαστε ίσως το ήθος μερικών δημοσιογράφων και παρουσιαστών. Θα αναπολούμε τον κώδικα δεοντολογίας και βέβαια θα νοσταλγούμε τον ποιοτικό χρόνο ο οποίος δεν ήταν κατακερματισμένος από χιλιάδες διαφημίσεις που πλουτίζουν τα ιδιωτικά ταμεία και αδειάζουν τα εγκεφαλικά μας κύτταρα!

Δεν λέω πως τότε δεν τρώγαμε ωμή προπαγάνδα. Όμως ακόμα κι αυτή, βγαλμένη από τις πρώιμες δημοκρατικές ημέρες φάνταζε σαν όαση μπροστά στην απροκάλυπτη λογοκρισία της χούντας.

Σήμερα; Τι μπορεί να προσφέρει η τηλεόραση σε ένα σκεπτόμενο άνθρωπο; Πως βάφτηκε η κα Μενεγάκη ή τι φόρεσε η κα τάδε; Τι παπούτσι φορούσε η δείνα στον χορό και αν ταίριαζε με το φόρεμα… Θέλω να σταθώ λίγο στο ζήτημα του φαίνεσθε περισσότερο από τα υπόλοιπα ανούσια διλλήματα που θέτει το χαζοκούτι κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Αν εν μέσω οικονομικής κρίσης υπάρχει ακόμα ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για αυτό το φαίνεσθε (το οποίο δεν μπορώ να κατανοήσω αυτούσιο όσο δεν μπορούν οι γυναίκες το ποδόσφαιρο), αν δεν ανησυχούμε που ακόμα δεν έχουμε βρει τον πάτο ενώ στροβιλιζόμαστε εδώ και δυο χρόνια, τότε…

Τότε το ότι μας απασχολούν αυτά τα μονοεπίπεδα ζητήματα μόνο ανησυχία μου προσφέρει. Αλλά απαντά σε άλλα ερωτήματα και κατευθύνει τη σκέψη. Μα δεν φταίει τελικά η τηλεόραση για τα σκουπίδια αφού ο κόσμος τα αποδέχεται και τελικά τα αποζητά… Δεν φταίει η λαθεμένη αισθητική κρίση όταν το βαρόμετρο είναι η ίδια η κακογουστιά του κόσμου…

Αλλά κι αυτή η ανέκαθεν απονενοημένη ανάγκη για το αισθητικό αποτέλεσμα, αυτο το δίχως κανόνες κυνηγητό δεν έχει τελικά καμία μα καμία αισθητική. Δεν προσφέρει καμία λύση σε κανένα καθορισμένο πρόβλημα...

Γιατί το άρτιο αισθητικά είναι αυτό που απαντά στις πραγματικές ανάγκες.

Και φτάνω στην αρχιτεκτονική… Είναι πολύ δύσκολο για τον μέσο αρχιτέκτονα σήμερα να πείσει έναν «τηλεθεατή» για την ωραία αρχιτεκτονική. Αφού αυτή για τον ιδιώτη περιλαμβάνει κριτήρια απορριμματοφόρου… Θέλουμε το inox καγκελάκι αλλά να το ταιριάξουμε με την επαναλαμβανόμενη νεοκλασσικίζουσα σκοτία. Θέλουμε το μεγάλο minimal (μας αρέσουν τέτοιες λέξεις) άνοιγμα στο καθιστικό αλλά θέλουμε και μια κορνίζα επιχρίσματος αφού την έχει κι ο απέναντι.

Η εμπειρία έχει αποδείξει περίτρανα ότι κανείς δεν θα καθίσει να ακούσει για καθαρούς χώρους, κίνηση και στάση, κενά και πλήρη. Κανείς… Όλοι θα υπολογίσουν μέτρα και ευρώ. Όλα γύρω από ‘κει περιστρέφονται αφού είμαστε ότι πουν τα νούμερα. Όχι οι ζωές μας! Και ηδονιζόμαστε με το περισσότερο ακόμα κι αν δεν το έχουμε ανάγκη… Άσε που οι ιδιαιτερότητά μας δεν διαφέρει τελικά και πολύ από του απέναντι, από του δίπλα, από του παρακάτω…

Κι εσύ κύριε αρχιτέκτονα; Τι θα κάνεις; Θα μείνεις πιστός στις προσταγές της απλής κι αληθινής αρχιτεκτονικής και τα πιστεύω σου; Ή θα τις κάνεις τελικά τις σκοτίες;

Αισθητικός αχταρμάς και απαίτηση: Ταίριαξέ τα δικέ μου, εσύ είσαι ο αρχιτέκτονας! Κι αν τα ταιριάξεις έχεις τραβήξει μαχαιριά στην καρδιά, αλλά για ‘κείνον είσαι καλός… Για τον μέσο καταναλωτή δεν υπάρχει βιοκλιματική αρχιτεκτονική, φωτισμός, σκιασμός, αερισμός, ποιότητα χώρου, ποιότητα ζωής …τίποτα. Υπάρχουν μόνο τετραγωνικά τα οποία όσο περισσότερα είναι, τόσο περισσότερο κοκκορευόμαστε στους συγγενείς και τους φίλους. Αλλά όχι στην εφορία!

Εκεί πάλι γκρινιάζουμε όταν πρέπει να προσθέσουμε στα τεκμήρια το αυθαιρετάκι, το πρόσθετο δωματιάκι, τη σοφίτα του πιτσιρικά, το υπόγειο με το μπιλιάρδο... Αλλά εκεί θέλει καλό μηχανικό, όχι αρχιτέκτονα!