20/6/11

Καλλιτεχνική σωφροσύνη

Η λαϊκή αρχιτεκτονική, πολλές φορές στέκεται μπροστά στα μάτια μας κι εμείς ούτε που την παρατηρούμε. Αυτή η ιδιότητα, η απλότητά της δηλαδή, είναι που την κάνει ιδανική. Χωρίς εντάσεις, χωρίς υπέρμετρες προσπάθειες για το εξεζητημένο. Όποιο μορφολογικό στοιχείο υπάρχει δηλούται ως απολύτως απαραίτητο. Το αποτέλεσμα είναι διακριτό, σκλαβώνει την πρώτη ματιά και το κυριότερο: ανανεώνεται διαμορφούμενο από τις ανάγκες του ανθρώπου. 


Σήμερα το απόγευμα, όσο ο πιτσιρίκος έπαιζε στο μπαλκόνι, παρατήρησα για πρώτη φορά τις όψεις των σπιτιών στον ακάλυπτο του οικοδομικού τετραγώνου. Η ήσυχη ομορφιά της ενιαίας πίσω όψης που καθορίζει τη συνέχεια του βλέμματος σ’ όποια ιδιοκτησία κι αν στέκεσαι. 

Σ' αυτή τη μικροκλίμακα της πόλης θα παρατηρήσεις λεπτομέρειες μόνο αν σταθείς μερικά δευτερόλεπτα... Με το μάτι... Και θα σταθείς σ' αυτή την κατοικία, που με τόσο μεράκι έχει προκύψει. Που έχει προκύψει από ανθρώπινα χέρια, με κόπο και πάθος. Που μιλάει… 


Και μας λέει ένα σωρό πράγματα για τους ενοίκους. Ότι τους αρέσουν τα λουλούδια, ότι όταν αναζητούν τρόπο να ποτίσουν εκμεταλλεύονται το λούκι της υδρορροής, ότι είναι εφευρετικοί. Κι ότι πιθανότατα χωρίς να πάρουν ιδέα από κανένα περιοδικό, έστησαν τη δική τους πέργολα όπως ακριβώς την ήθελαν και για τις ώρες της ημέρας που ήθελαν… 

Μια και κατα καιρούς γράφω για τους αυθαίρετους είναι καιρός να υπερασπιστώ κάποιους...

Αν αυτή η πέργολα, λοιπόν, είναι αυθαίρετη; Τέτοιες εικόνες μας λένε ότι τελικά υπάρχουν αυθαίρετα κι αυθαίρετα... Όπως υπάρχουν άνθρωποι κι άνθρωποι. Άνθρωποι αυτάρκεις και άνθρωποι ματαιόδοξοι!